I love to write day

I love to write day

met Geen reacties

Vandaag -vrijdag 15 november 2019- is het ‘I love to write day’, een dag die in het leven is geroepen door schrijver John Riddle. Hij wil graag zien dat meer mensen gaan schrijven. Begin een verhaal. Schrijf dat boek af. Een gedicht? Ja dat kan ook. Of misschien wel gewoon een brief of kaartje aan iemand de je leuk vindt.

“Mensen dienen uitgedaagd de worden, en schrijven is maar één van de vele creatieve manieren om jezelf uit te drukken […] Voor veel mensen, dat (I love to write day) zal het begin zijn van hun schrijfcarrière.”, aldus Riddle.

Lisette is een tijd geleden ook gestart met een verhaal. Deze deelde ze al op haar FB-account, maar nu wil ze het hier ook delen. Ze merkte dat veel mensen smachtten naar de voortzetting van dit verhaal. Bij deze laat ze weten dat ze daar nu inderdaad ook mee bezig is. Het duurt misschien nog wel heel lang voordat het er is 😅 maar het komt eraan!

27 november 2016

De laatste druppels van de grote regenbui, die zojuist urenlang boven de stad hing, vallen op mijn jas. Grote plassen omringen mij terwijl ik om mij heen kijk op het verlaten treinstation. Geen idee wat ik hier doe. “Ik lijk wel gek!”, denk ik bij mezelf. Misschien ben ik dat ook wel, want wie gelooft er nu in iets dat niemand aan mij gegeven kan hebben. Wie gelooft er überhaupt in dat wat ik nu in mijn handen houd. Iets dat er helemaal niet hoort te zijn volgens alle logica. Het voelt echter wel verdomd echt aan in mijn hand. Een koude rilling kan ik niet onderdrukken.

Ik kijk naar het briefje dat ik gisteravond onder mijn deur doorgeschoven kreeg. ’9.30 uur – Station Lelystad Zuid’ staat er in zwarte getypte letters op het ietwat gelige papier. De letter ‘a’ staat steeds iets uit het lood, waardoor ik weet dat het op een ouderwetse typemachine is gemaakt. Er staat geen afzender op, maar dit had ik ook niet verwacht. Dit hele briefje had ik namelijk ook niet verwacht. De deur waar het onderdoor geschoven werd is die van mijn kantoor, welke op de eerste verdieping is gelegen van ons huis. Ik was alleen thuis op dat moment en zowel de voor- als achterdeur waren met sleutel en klem gesloten. Ik weet nog dat ik even wegdraaide van mijn computer, omdat ik wat geritsel hoorde bij mijn kantoordeur. Op dat moment zag ik het papiertje tussen de deur en drempel vandaan geschoven worden. Verschrikt ben ik nog naar de deur gerend, al roepend en zoekend naar de persoon die dit gedaan kon hebben. Misschien een grapje van mijn man? Maar Gerard was van huis weg op dat moment. Hij ging in Huizen overnachten bij een goede vriend, omdat ze tot diep in de nacht samen met nog een aantal vrienden het kaartenspel Magic The Gathering zouden spelen. Dit zou een marathon worden die tot vanmiddag door zou gaan. Gezellige foto’s van hun avond kwamen ook veelvuldig voorbij op Facebook. Hij was echt daar. Hij kon het dus niet geweest zijn, het moest iemand anders zijn. Maar ik kon niemand vinden. Alle deuren waren door mijzelf die ochtend nog van binnenuit gesloten. Er stonden geen ramen open die dag en op geen enkel plekje in huis kon ik iemand vinden…

Na de fanatieke zoektocht belde ik Gerard in paniek en vertelde over het briefje. Lief als hij is schreef hij mij niet meteen als gek weg. Al stelde hij wel dat het onmogelijk moest zijn dat iemand het daar had neergelegd. “Is het niet gewoon uit een boek van jou gevallen, Lottie? Het moet er vast al gelegen hebben”, probeerde hij mij gerust te stellen. “Maak je niet zo bang lieverd. Alles was dicht, er kan niemand in huis geweest zijn. Je bent vast gewoon een beetje moe. Ga anders lekker slapen”. Hij geloofde mij niet. En ik neem het hem niet eens kwalijk. Ik geloof het zelf al niet echt. Hoewel ik het wel probeerde, lukte het mij niet om te slapen afgelopen nacht. Toen de ochtend aanbrak besloot ik om te gaan. Misschien moet ik wel gewoon zien dat ik mij slechts alles inbeeld.

En nu sta ik hier op een treinstation dat nooit in gebruik is genomen. Waar geen enkele trein ooit stopt. Waar geen ander mens te bekennen is. Het briefje stop ik snel in mijn tas die om mijn schouder heen geslagen zit. Nog moe van de slechte nacht en de fietstocht hiernaartoe voel ik met mijn linkerhand afwezig in mijn jaszak. Het ingeklapte zakmes dat van mijn vader is geweest voelt koel aan in mijn hand. Een klein gevoel van veiligheid. Ik laat weer los en veeg met beide handen nog wat regendruppels van mijn gezicht. Uit mijn andere jaszak haal ik mijn telefoon om de tijd te checken. Hij geeft 9.28 uur aan. In de vijf minuten dat ik er al sta is er af en toe een trein voorbij gereden, maar nu is het even stil. Ik kijk over het spoor naar links en dan naar rechts. Er is niets te zien. Al rillend van de waterkoude draai ik mij even om om te zien of er misschien al iemand aankomt. Niemand. Gerard heeft vast gelijk. Ik beeld mij dingen in. Het briefje is vast ergens uit gevallen en mijn fantasie is aan de loop gegaan. Ik moet hardop een beetje lachen om mezelf en ik draai me weer om richting het spoor.

Mijn lach verstomt en mijn hart slaat een keer over. Dit kan niet. Er staat een trein. Een oude trein. Maar ik heb hem niet aan horen komen? Hoe kan dit? Ik tel drie zwartrode wagons. De verf is op meerdere plekken afgebladerd en laat roestig metaal zien. Alle ruiten zijn vies, donker en ik kan er vanaf mijn standpunt niet door naar binnen kijken. Van de middelste wagon slaan op dat moment met een piepkrakend geluid de deuren open. Een oud donkerbruin interieur laat zich zien.

Ik neem een grote hap lucht en zet een trillend been naar voren. Terwijl ik bibberig naar de open deuren loop hoor ik niets dan stilte om mij heen. Er komt een muffe oude lucht uit de trein. Koud zweet loopt over mijn rug. Ik ben doodsbang. Ik ben echter ook geïntrigeerd. Is dit echt? Gebeurt dit echt?

En dan doe ik wat ik niet voor mogelijk zou houden. Ik stap de wagon in. De deuren sluiten zich met een klap achter mij en de trein begint te rijden.

 

Deze versie is iets aangepast/verbeterd, maar het origineel schreef Lisette bijna 3 jaar geleden tijdens een schrijfchallenge van Communicatie- & tekstbureau Kofschaap.

Geeft dit verhaal inspiratie om ook te starten met schrijven? Daag jezelf uit en schrijf bijvoorbeeld jouw eigen sprookje! En stuur die gerust naar ons op, dan kunnen wij ook meegenieten 😉